نيست ، پايانى كه از تو گريزى نيست و پناهگاهى كه راه رهائى به سوى تو است . زمام هر جنبنده‌اى بدست تو است و هر زنده‌اى بسوى تو مى رود ، پاك پروردگارى كه آفرينش تو بس بزرگست و اين بزرگى آفرينش در برابر تو كوچك است ، چه اندازه ملك تو در برابر ما هراس انگيز است و چه اندازه مشهودات ما در برابر ناپيدائيهاى ملكوت تو ناچيز است چقدر نعمت تو در دنيا فراوانست و چه اندازه بهره‌هاى دنيا در برابر نعيم آخرت اندك است ) » براى يگانگى پروردگار دلايلى روشن بيان مى دارد و فرمانبردارى او را واجب مى شمارد ، زيرا انسان موجودى ناتوانست و در برابر چنان خداوند توانا و محيط و قاهرى بايد تسليم باشد و از نافرما - نيش بپرهيزد و خشنوديش را كه سير در راه تكامل است بجان بپذيرد و از خشمش كه انحراف از راه كمال يا بى است بهراسد و بداند كه اوامر و نواهى خداوند ، از حكمت بالغه‌اى او برميخزيد و نيكبختى انسان در فرمان پذيرى خداوند است از اين روى بفرزندش حسن چنين سفارش مىكند . « بدان اى پسرك من ، اگر پروردگارت شريكى مى داشت او هم پيامبرانى بسويت مى فرستاد و بزرگى و توانائى خود را به تو نشان مى داد و از كردار و صفاتش آگاهت مى ساخت ، بنا بر اين خدائى جز او نيست و او خدائى يگانه است ، همچنان كه خود را به يكتائى

--> ( 1 ) - خطبهء 801 نهج البلاغه